THE UGLY TRUTH

Και του λέω, εγώ θέλω να ξέρω την αλήθεια, και μου απάντησε, εγώ θέλω πιστευτά ψέματα. Και δεν ξέρω αν ήταν τελικά πιο ειλικρινής με τον εαυτό του από ότι εγώ.

Είναι περίεργο πράγμα η αλήθεια. Ο τουιτεροφίλος μου ο Aventinuz, γράφει προχτές “Όλοι απαιτούν την αλήθεια μα κανείς δεν αναρωτήθηκε αν την αντέχει.” Εγώ δηλώνω μαχητής της αλήθειας, ως το κόκκαλο. Power Ranger της αλήθειας. Την προτιμώ. Με οποιαδήποτε έννοια. Σκληρή σκατένια αλήθεια. Δεν ξέρω καν αν την αντέχω, από ότι φαίνεται ναι, αλλά πως μπορείς να ζεις, χωρίς να έχεις τα πραγματικά δεδομένα. Αν οι άνθρωποι δεν λένε αυτό που πραγματικά θέλουν και νιώθουν, όλα γίνονται λάθος. Οι άνθρωποι έχουν το bug να βγάζουν συμπεράσματα, ανάλογα με το τι αποκωδικοποιούν πως θέλει ή νιώθει ο άλλος, χωρίς να αντιλαμβάνονται το πόσο εγώ βάζουν στον χαρακτήρα του άλλου, ασυναίσθητα. Ό,τι σκεφτόμαστε για τους άλλους, δυστυχώς ή ευτυχώς, θα είναι πάντα μέσα από τα δικά μας μάτια, αυτή είναι η φύση, τι να κάνουμε. Όσο “αντικειμενικά” και να προσεγγίσεις μια κατάσταση, θα έχεις την προσωπική σου σφραγίδα, εμπειρία, άποψη και χαρακτήρα αποτυπωμένη πάνω σε αυτό. Ο μόνος τρόπος να αποφύγουμε να βγάζουμε συμπεράσματα, είναι να κάνουμε ένα βήμα μπροστά και να λέμε ειλικρινά τι θέλουμε, τι νιώθουμε και τι πιστεύουμε.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που μπορεί να μην θέλουμε την αλήθεια (αν και όλοι λενε ότι την θέλουν, στην δύσκολη στιγμή ελάχιστοι θα την επιλέξουν, από ότι έχω καταλάβει). Φοβόμαστε ότι θα πληγώσουμε τον άλλον, χωρίς να σκεφτόμαστε πόσο θα τον ταλαιπωρήσουμε αν δεν την ξέρει. Συνήθως αργά ή γρήγορα θα την μάθει, γιατί όλα μαθαίνονται, πάντα. Αλλά τι σκατά. Βρες τα αρχίδια να την πεις, θα έχεις και καθαρό το κούτελο σου, και ακόμα και να πληγωθεί ο άλλος όπως φοβάσαι, που θα γίνει με μαθηματική ακρίβεια, δεν μπορείς να καθορίσεις το μετά. Του έχεις δώσει την δυνατότητα να πάρει αποφάσεις για τον εαυτό του. Ας μην ζούμε σε φούσκα, eventually υπάρχουν πράγματα που θα μας πληγώσουν, end of story. Υπάρχει η θεωρία του “δεν υπάρχει λόγος”. Υπάρχει και παραυπάρχει λόγος, και σταματήστε να παίρνετε αποφάσεις για λογαριασμό των άλλων. Ακόμα και όταν αφορά μόνο εμάς είναι λάθος, παρότι είναι σεβαστό. (Αν έχω καρκίνο και αποφασίσω να μην το πω σε κανέναν, για χίλιους δυο λόγους, δεν θέλω να με λυπηθούν, να αλλάξει η σχέση μου με τους ανθρώπους, να τους ταλαιπωρήσω και ότι μαλακία σκεφτεί ο καθένας, είναι σεβαστό γιατί αφορά εμένα, αλλά είναι άδικο για τους ανθρώπους που νοιάζονται για μένα. Είναι άδικο, γιατί μπορεί εκείνοι να θέλαν να είναι κοντά μου και να χειριστούν αλλιώς την κατάσταση, και εγώ θα έχω πάρει μια απόφαση για αυτούς. Μαλακία παράδειγμα, αλλά καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.) Δεν λέμε την αλήθεια γιατί ντρεπόμαστε κάποιες φορές για αυτή, δεν θέλουμε να την ξεστομίσουμε γιατί δεν αντέχουμε τις συνέπειες. Μα αν αυτή είναι η πραγματικότητα, απλά δίνουμε παράταση. Και δεν ξέρω τι ανατρέπεται στα παιχνίδια με τις παρατάσεις, στην πραγματική ζωή απλά τα κάνεις λίγο περισσότερο σκατά.

Όταν γνώρισα το Νίκο, μου είπε “Εγώ είμαι ειλικρινής και λέω αυτό που σκέφτομαι, και σε όλους αρέσει στην αρχή, αλλά μετά όχι και τόσο”. Απλά δεν είναι “Τhe ugly truth”, είναι η γαμημένη πραγματικότητα και δεν είναι άσχημη, απλά δεν σ’αρέσει τώρα. Δράσε με βάση αυτή και μόνο καλύτερα πράγματα θα βγουν, από το να ζεις στο παραμύθι σου. Πόσο μάλλον ότι είναι η γνώμη του άλλου, και αυτό είναι μια αλήθεια, όχι δικιά σου, του άλλου, είτε σου κάνει είτε δεν σου κάνει. Πες την, είτε άκου τη, και μετά προσοχή, πες την αλήθεια στον εαυτό σου, αν συμφωνείς με αυτό που δεν σου άρεσε ή όχι.

Ίσως τα πιο άσχημα ψέματα τα λέμε στον εαυτό μας. Αλλά και αυτό το λέω με μια επιφύλαξη. Θεωρώ ότι τα ξέρουμε όλα. Υπάρχουν σα φευγαλέες σκέψεις. Ανώριμες σκέψεις για να αντιληφθούμε το πόσο φοβόμαστε να ακούσουμε αυτό που λέμε στον εαυτό μας. Γιατί οι συνέπειες είναι γιγάντιες για τον στενό μας εαυτό.

I’m not fat, I’m just easy to see!!

Advertisements