DEFOCUS

Πάει καιρός, ε; Δύσκολος καιρός για blogs. Τα φτιάχνεις και τα παρατάς μετά. Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι μέσα μου δεν το παράτησα ποτέ. Έκανα ένα μεγάλο διάλλειμα όμως, γενικά.

Πριν περίπου ένα- δυο μήνες..

“Είναι η τρίτη μέρα στο Μαρόκο, και παρά τη διαταραγμένη όσφρηση μου, αυτή τη στιγμή με έχει κατακλίσει ευφορία. Βρίσκομαι στο τρένο, από το Μαρακές με προορισμό την Καζαμπλάνκα. Ακούω Glitch Mob από το κινητό μου, του οποίου η μόνη χρήση εδώ είναι mp3. Δεν έχω κάρτα, δεν έχω 3G, ένας εφιάλτης.. ή έτσι νόμιζα.

Αυτό το ταξίδι ήταν ένα αυθόρμητο “ναι, θα έρθω” την Κυριακή το βράδυ στην παρέα του συγκατοίκου μου, που έκαναν στάση στην Γρανάδα (στην οποία κάνω Εrasmus). Την Δευτέρα το πρωί χώθηκα στο αυτοκίνητο τους και κατεβήκαμε προς Μάλαγα, μια μικρή στάση στο Γιβραλτάρ και συνεχίσαμε προς Ταρίφα. Στο νοτιότερο σημείο της Ευρώπης , εφτά κουρασμένοι backpackers, σφράγισαν τα διαβατήρια τους και πέρασαν στην Αφρικανική ήπειρο. Σκέφτομαι τισ αιτίες που με έκαναν να είμαι σκεπτική για το αν θα μπω σε αυτή την περιπέτεια. Λατρεύω τα ταξίδια, τι ήταν αυτό που πριν τρεις μέρες με κράταγε; Σκέφτηκα προσεκτικά. Αρχικά τα μαθήματα που θα έχανα, αλλά καθώς είμαι erasmus, μπορώ να τα φέρω βόλτα μόλις γυρίσω. Όταν είπα “ναι, θα έρθω” σκέφτηκα τι θα θυμάμαι σε 5 χρόνια, το Μαρόκο ή την εβδομάδα που έκανα τα μαθήματα μου; Αποφάσισα ότι όταν προβληματίζομαι ιδιαιτέρως, αυτό θα ρωτάω τον ευατό μου απο εδώ και πέρα. Σε 5 χρόνια τι θα έχει σημασία;

Μετά, σιγά σιγά, άρχισα να σκέφτομαι ότι αυτό που με πίεζε είναι το άγχος που έχω ότι πρέπει να οργανωθώ. Το οποίο πλέον ανεξάρτητα από το πόσο οργανωμένη είμαι, είναι μόνιμο. Ανοίγω τα to-do lists στο κινητό μου. Συνειδητοποιώ ότι είμαι λίγο freak με τις λίστες. Προσπαθώ να γράφω οτιδήποτε έχω να κάνω. Έχω αυτή τη φιλοσοφία απο μικρή, ότι όταν έχεις πρόγραμμα, δεν βγαίνει ποτέ όπως το θες, αλλά βγαίνουν περισσότερα από όταν δεν έχεις καθόλου. Έχω λίστες από το τι μαθήματα χρωστάω, που θέλω να ταξιδέψω, μπαράκια που μου έχουν προτείνει, τη λίστα του σουπερμάρκετ. To-do βραχυπρόθεσμα, To-do μακροπρόθεσμα, ταινίες, βιβλία, ντοκιμαντέρ. Δεν ξέρω σε πόσο άρρωστο βαθμό το έχω φτάσει, αλλά ξέρω ότι όσα τικ και να βάλω, τόσο μεγαλώνω τις λίστες αντίστοιχα. Παρατηρώ πως πολλά από αυτά είναι πράγματα που με ευχαριστούν πολύ να κάνω, αλλά τα έχω καταταγμένα σα δουλειές. Τι θα πει “να ζωγραφίσω”;; Τι σκεφτόμουν όταν το έγραφα; Αγγελική ζωγράφισε! Ειρωνικά, ξέρω ακριβώς τι σκεφτόμουν. Από όλο το συνεχόμενο στρες που έχω ξέρω ότι θέλω να μην αφήνω πράγματα που μ’αρέσουν. Πόσο καιρό έχω να τελειώσω ένα βιβλίο; Να πάρω το μολυβάκι μου και να σχεδιάσω; Είναι όλες αυτές οι πράξεις που συγκεντρώνεσαι σε κάτι. Που αφιερώνεις χρόνο στον ευατό σου. Ουσιαστικό χρόνο.

Πάσχω από στρες. Νιώθω μόνιμα ότι κυνηγάω το χρόνο. Τρέχω, κοιτάω πίσω μου και δεν βλέπω τίποτα. Και μου έχει γίνει εμμονή. Τι έχω καταφέρει, τι θα καταφέρω, τι θέλω(;) να καταφέρω, τι χρειάζεται να καταφέρω, πάντα σε σχέση με το χρόνο. Με παρέλυσε τόσο πολύ αυτό το συναίσθημα τους τελευταίους μήνες, που με έστειλε στην απόλυτη αδράνεια. Καθόμουν ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους και επιβεβαίωνα στον εαυτό μου την ανικανότητα μου να αντιμετωπίσω το χρόνο. (Φοβερή αντιμετώπιση.)

Τα πράγματα που φέρνουν αποτελέσματα, συνήθως, απαιτούν συγκέντρωση και χρόνο. Κλεισμένη μες το σπίτι απαιτούσα ουσιαστικά στον εαυτό μου να συγκεντρωθεί σε κάτι. Αλλά δεν. Οι λόγοι είναι πολλοί και δεν τους έχω ακόμα καταλάβει όλους, αλλά η ανάγκη μου να ξεκολλήσω ήταν πιο μεγάλη. Δεν κατάφερα να διαβάσω ένα βιβλίο, κάθε μέρα έψαχνα να βρω τι έκανα σήμερα, στοιχειώδη πράγματα, καθώς ήδη είχα απαρνηθεί τη σχολή μου εμμέσως πλην σαφώς, και δεν με ικανοποιούσε καμία απάντηση. Το να βγω για ποτό, δεν ήταν διασκέδαση, ήταν η αφορμή που δεν θα ξύπναγα την επόμενη μέρα για να την πιάσω από τα μαλλιά. Το χτες και το αύριο, ήταν το σήμερα. Όταν τελικά αποφάσισα να μην ακυρώσω τελείως το erasmus, σκέφτηκα ότι είναι ο μόνος τρόπος να αναγκάσω τον εαυτό μου να αντιδράσει. Με πήρα και με πέταξα στο κενό. Και περίμενα να αντιδράσω.

tumblr_mdgotqJCVd1qcecwvo1_1280

Αντέδρασα.

Ήταν και είναι δύσκολο, αλλά ξεκίνησα από το γεγονός ότι βγήκα από την προηγούμενη αδράνεια. Ξεβολεύτηκα. Και ήταν η πρώτη φορά που μου είπα μπράβο (κάποιες φορές ακόμα μου φαίνεται ηλίθιο ότι επιβράβευσα τον ευατό μου που τον πληρώνουν να ταξιδέψει αλλά προσπαθώ να αποδεχτώ το πως νιώθω και όχι τι δέχεται η λογική μου μόνο). Ένας, πλέον, φίλος, μου είχε πει πριν φύγω “One day at a time, Αγγελική, σαν τους ανώνυμους αλκοολικούς”. Ακόμα με δέρνει το άγχος της απραξίας, και ας μένω σε ένα πανέμορφο σπίτι με φοβερά παιδιά, κάνω μαθήματα σχεδίου και φωτογραφίας, που τόσο μ’αρέσουν, και θυμήθηκα τι σημαίνει για μένα να ταξιδεύω.

Νιώθω ότι δεν έχω ξεπεράσει το άγχος μου αλλά είμαι σε recovery mode. Το άγχος δεν περιορίζεται μόνο στην απραξία, μπορεί να αγχωθώ για όλα. Αγχώνομαι για το αν έχω απαντήσει σε εκείνο το mail, για την εργασία που εκρεμμεί, για το αν περνάω καλά. Ναι αγχώνομαι για το αν περνάω καλά. Είμαι 23 μήπως θα έπρεπε να περνάω καλύτερα; Έτσι δε λένε, τα φοιτητικά, τα καλύτερα σου χρόνια. Κάτσε δηλαδή αυτό είναι τα καλύτερα; Μα εγώ δεν νιώθω καλά. Και το να επιλέξω να ωραιοποιήσω στο μέλλον αυτήν την περίοδο ως φοβερή, είναι θλιβερό. Δεν ξέρω τι και πως, αλλά στραγγίζω τις στιγμές που δεν έχω άγχος.

Άρχισα να σκέφτομαι τι κάνω τον ελέυθερο χρόνο μου. Συνήθως είμαι στο laptop μου. Xαζεύω. Οργανώνομαι. Έχω δημιουργήσει έναν φαύλο κύκλο. Συνειδητοποιώ ότι δεν είναι μόνο το άγχος που δεν με αφήνει να συγκεντρωθώ. Είναι και η πληροφορία που λαμβάνω καθημερινά. Μια μικρή συνειδητοποίηση έρχεται και μου επιβεβαιώνει ότι έφυγα από την Αθήνα επειδή ήθελα να ηρεμήσω. Δεν ξέρω ποιός πάει erasmus για να ηρεμήσει, αλλά εγώ αυτό σκέφτηκα, και πετυχαίνει. Είναι αστείο αυτό “η πληροφορία που λαμβάνω”. Μου θυμίζει έκθεση 3ης λυκείου. Αλλά κάπως έτσι είναι. Ξυπνάω, βάζω καφέ, ανοίγω laptop, πρέπει να απαντήσω σε κάτι mail, σε κάτι facebook messages, θέλω να αδράξω τη μέρα αλλά μου φαίνεται γαιδουριά να μην απαντησω, με νοιάζουν αυτοί οι άνθρωποι, χτυπάει skype, να μιλήσω λίγο με τη μαμά, πήγε 1, να φτιάξω κάτι να φάω και τελικά, πάντα κάτι μπαίνει προτεραιότητα από αυτό που έχω σκοπό να κάνω τη μέρα μου. Ένα καλό άρθρο στο τάδε blog, μου στέλνει o x ένα album που θα μ’αρέσει, α κάτι μου γράψανε στο twitter.

Όλο αυτό το πράγμα δεν είναι ακριβώς χάζεμα, δεν είναι και παραγωγικό, ξέρω σίγουρα ότι με αναλώνει και με κρατάει σε defocus. Με κατακλίζει ένα από τα πράγματα που σέβομαι περισσότερο, το internet. Και με δυσκολεύει να συγκεντρωθώ στα πράγματα που με ενδιαφέρει να κάνω για να μετριάσω το άγχος μου και τα βρω με τη πάρτη μου. Δεν καταλαβαίνουμε το πόσο ασυνείδητα παραμελούμε αυτά που μας νοιάζουν επειδή απλά λαμβάνουμε και λαμβάνουμε πληροφορία, που δεν έχουμε τι να την κάνουμε. Στο facebook όλοι καλά περνάνε, στο twitter γελάνε, στο foursquare όλο έξω είναι και στο instagram δεν έχω καταλάβει ακόμα. Δεν είναι τα social networks το πρόβλημα μου, είναι η χρήση που τους κάνω, η οποία δεν είναι κάποια φοβερή χρήση, είμαι ο μέσος χρήστης, αυτή που έχει μπει στο πετσί όλων και είναι πλέον υποσυνείδητη.

Στο Μαρόκο είχα στο ευχάριστο απρόοπτο της ελάχιστης χρήσης internet και της απομάκρυνσης από όλα. Είμαι εδώ. Αυτή τη στιγμή είμαι εδώ. Δεν έχω άγχος. Είμαι σε μια περιπέτεια την οποία απολαμβάνω και έχω συγκεντρωθεί εδώ. Και χαμογελάω γιατί αυτό σημαίνει ότι είμαι σε πολύ καλό δρόμο. Όταν γυρίσω στη Γρανάδα, θα σκέφτομαι μόνο τη μέρα που ξεκινάει. Μόνο αυτή η μέρα θα πρέπει να ειναι για μένα worth living. Θα πηγαίνω στα μαθήματα μου, θα μαγειρεύω με τους 16 συγκατοίκους μου στο αίθριο του carmen μας. Θα απαρνηθώ λίγο τον κόσμο του internet, τις λίστες μου, και θα απολαύσω τη ζωή μου εδώ και τώρα. Και ας μην έχει πυροτεχνήματα και όλους τους αγαπημένους μου ανθρώπους που είναι μακριά. Το να ηρεμήσω είναι ίσως τα μόνα πυροτεχνήματα που χρειάζομαι.”

-To_be_continued...-_S02E25

DSC02368

PS: Χρόνια Πολλά ;) αφιερωμένο

Advertisements